วารสารวัฒนธรรม มกราคม - มีนาคม ๒๕๕๗ - page 68

68
สื
บทอดก่
อนจะสู
ญหาย
ภาษาบ ่
งบอกถึ
งระบบภู
มิ
ป ั
ญญาและเป ็
อั
ตลั
กษณ์
ของแต่
ละกลุ
มคนที่
ใช้
ภาษานั้
นๆ ในปั
จจุ
บั
การใช้
ภาษาชาติ
พั
นธุ์
ในประเทศไทยก�
ำลั
งอยู่
ในภาวะวิ
กฤติ
สาเหตุ
มาจากกระแสโลกาภิ
วั
ฒน์
ที่
เป็
นตั
วเร่
งการสู
ญหาย
ความสะดวกรวดเร็
วของระบบโทรคมนาคมที่
เข้
าถึ
งผู
คน
โดยไม่
จ�
ำกั
ดเวลาและสถานที่
สื
อต่
างๆ เข้
าถึ
งทุ
กที่
คนฟั
งวิ
ทยุ
ดู
ที
วี
ทุ
กวั
น ซึ่
งสื่
อเหล่
านี้
ใช้
ภาษาไทยในการสื่
อสารทั้
งนั้
ฉะนั้
น ภาษาชาติ
พั
นธุ
เริ่
มหมดความหมายลงไปทุ
กที
ใน
ชี
วิ
ตประจ�
ำวั
น ยิ่
งไปกว่
านั้
น นโยบายทางด้
านการศึ
กษา
ของรั
ฐที่
สนั
บสนุ
นการพู
ด อ่
าน เขี
ยนภาษาไทยกลาง
ในโรงเรี
ยน ท�
ำให้
เยาวชนรุ
นหลั
งที่
เข้
าสู
ระบบโรงเรี
ยน
ไม่
เห็
นความส�
ำคั
ญของภาษาชาติ
พั
นธุ
ของตั
วเอง หรื
อแม้
แต่
พ่
อแม่
เองก็
กลั
วว่
าลู
กๆ จะพู
ดภาษาไทยกลางไม่
ได้
สื่
อสาร
กั
บผู้
อื่
นไม่
รู้
เรื่
องเช่
นกั
วิ
กฤติ
ของภาษาอู
รั
ลาโวยจ
ชาวอู
รั
กลาโวยจมี
วั
ฒนธรรมภาษาเป็
นเอกลั
กษณ์
เฉพาะชาติ
พั
นธุ
ของตน โดยใช้
“ภาษาอู
รั
กลาโวยจ”
เป็
นภาษาพู
ด ซึ่
งจั
ดอยู
ในภาษามาลาโย-โพลิ
นี
เซี
ยน
(Malayo-Polynesian) เป็
นสาขาย่
อยในตระกู
ลออสโตรนี
เซี
ยน
(Austronesian) ที่
มี
ผู
พู
ดกระจายไปทั่
วหมู
เกาะเอเชี
ตะวั
นออกเฉี
ยงใต้
และมหาสมุ
ทรแปซิ
ฟิ
ก ภาษาอู
รั
กลาโวยจ
มี
ความคล้
ายคลึ
งกั
บภาษามาเลย์
มาตรฐานในด้
านค�
และเสี
ยง
โดยปกติ
แล้
ว ชาวอู
รั
กลาโวยจจะใช้
ภาษาดั้
งเดิ
ของตนในการติ
ดต่
อกั
บเพื่
อนบ้
าน ซึ่
งจ�
ำกั
ดอยู
ในวงผู
อาวุ
โส
พู
ดเท่
านั้
น คนหนุ
มสาวรุ
นใหม่
และเด็
กๆ เขิ
นอายไม่
กล้
ที่
จะพู
ดภาษาของตน เป็
นเพราะผลพวงจากการมาตั้
งถิ่
นฐาน
อย่
างถาวรบนบก ก่
อให้
เกิ
ดการเปลี่
ยนแปลงสภาพวิ
ถี
ชี
วิ
มี
การปรั
บตั
วให้
เข้
ากั
บกฎเกณฑ์
ของคนบนบก เช่
น การเสี
ภาษี
อากร การเกณฑ์
ทหาร การตั้
งนามสกุ
ล การส่
งบุ
ตร
หลานเข้
าเรี
ยนในระบบ และการแต่
งกาย เป็
นต้
น พ่
อแม่
จึ
สอนให้
ลู
กๆ หั
ดพู
ดภาษาไทย ด้
วยกลั
วว่
าลู
กจะมี
ปั
ญหาใน
การเข้
าเรี
ยนในโรงเรี
ยนรั
ฐบาล อี
กทั้
ง ระบบการคมนาคม
ขนส่
งที่
สะดวกกว่